Mens achter de therapeut, Margot Mulder: ‘Ik zet iets in beweging, maar mensen doen het uiteindelijk zelf’

Margot Mulder werkte jarenlang als persvoorlichter op het gebied van gezondheid. Ze was gewend om informatie te verzamelen, onderwerpen te analyseren en vanuit haar verstand te werken. Dat ze later als voetreflextherapeut vooral op haar gevoel zou leren vertrouwen, had ze op dat moment waarschijnlijk niet kunnen voorspellen.

Rond haar veertigste begon er iets te wringen. Haar werk veranderde. Waar ze eerder veel persoonlijk contact had met journalisten, draaide het door de opkomst van sociale media steeds meer om het snel produceren van nieuws.

“Ik vroeg mezelf af: vind ik dit eigenlijk nog wel zo leuk? Het persoonlijke contact verdween steeds meer. Ik voelde dat ik iets anders wilde, maar ik wist nog niet precies wat.”

Het antwoord kwam in de vorm van een poster in haar woonplaats Breukelen.

Nieuwsgierig naar iets wat bijna magisch leek

Margot zag een aankondiging voor een open dag over voetreflextherapie. Omdat ze altijd al geïnteresseerd was geweest in gezondheid en verschillende behandelvormen, besloot ze te gaan.

Tijdens die bijeenkomst hoorde ze een verhaal van docent Manda Bergsma, die oorspronkelijk als fysiotherapeut was opgeleid. Zij legde op een begrijpelijke en lichamelijke manier uit hoe voetreflextherapie volgens haar werkt.

“Ik vond het bijna magisch. Ik dacht: hoe kan het dat je via de voeten iets in een ander deel van het lichaam in beweging kunt brengen?”

Margot wist nog niet of ze er haar beroep van wilde maken. Haar nieuwsgierigheid was op dat moment voldoende om aan de opleiding te beginnen.

Dat bleek het begin van een nieuwe richting.

Een groep die elkaar bleef stimuleren

Tijdens de opleiding kwam Margot terecht in een groep met mensen uit heel verschillende vakgebieden. Onder haar medestudenten waren onder anderen een verpleegkundige, een fysiotherapeut en een andere communicatieprofessional.

De combinatie van verschillende achtergronden leverde waardevolle gesprekken en nieuwe perspectieven op. De groep stimuleerde elkaar om door te gaan, ook op momenten waarop het spannend of ingewikkeld werd.

“We zijn nog steeds met acht vrouwen die inmiddels allemaal een eigen praktijk hebben. We hebben nog altijd intervisie met elkaar. Die groep heeft echt een belangrijke rol gespeeld.”

Margot bleef aanvankelijk naast haar opleiding in de communicatie werken. Pas later vielen verschillende zaken op hun plek. Toen haar een praktijkruimte naast een fysiotherapeut werd aangeboden, voelde het als een kans die ze niet voorbij mocht laten gaan.

“Ik dacht: dit moet ik doen. Toen heb ik de stap genomen.”

Inmiddels is dat elf jaar geleden. Spijt heeft ze nooit gehad.

Via de voeten naar het hele lichaam kijken

Bij voetreflextherapie werkt Margot met reflexzones op de voeten. Binnen deze therapievorm worden verschillende zones in verband gebracht met weefsels en gebieden in het lichaam. Door de voeten te masseren en druk uit te oefenen, probeert ze het lichaam te ondersteunen en ontspanning en doorbloeding te bevorderen.

Cliënten komen met uiteenlopende hulpvragen. Bijvoorbeeld met hormonale klachten, slaapproblemen, darmklachten, stress, burn-outverschijnselen of overbelastingsklachten.

Toch is de behandeling zelf volgens Margot maar een deel van haar werk.

“De gesprekken die je met mensen hebt, zijn misschien wel vijftig procent van wat je doet.”

Ze luistert niet alleen naar de klacht, maar ook naar wat iemand bezighoudt. Wat speelt er thuis? Welke gebeurtenissen hebben invloed gehad? Waar houdt iemand spanning vast? Zo ontstaat langzaam een breder beeld.

Van protocollen naar vertrouwen op gevoel

In het begin van haar loopbaan werkte Margot veel vanuit vaste behandelprotocollen. Die boden houvast en hielpen haar om de technieken onder de knie te krijgen.

Door de jaren heen veranderde haar manier van werken. De kennis en ervaring bleven, maar daarnaast leerde ze steeds beter voelen wat er tijdens een behandeling gebeurt.

“In het begin ben je vooral met je hoofd bezig. Nu kan ik tijdens het behandelen soms al voelen: hier zit ergens spanning of een blokkade.”

Dat was voor iemand die jarenlang vooral met haar verstand had gewerkt een bijzondere ontwikkeling. Ze leerde vertrouwen op waarnemingen die minder gemakkelijk in woorden of vaste stappen te vangen zijn.

Juist die combinatie vindt ze waardevol: de professionele basis van haar opleiding en bijscholingen, aangevuld met de ervaring die in elf jaar praktijk is ontstaan.

De sceptische cliënt

Margot krijgt veel nieuwe cliënten via mond-tot-mondreclame. Vaak hebben ze van iemand gehoord dat de behandeling iets voor hem of haar heeft betekend. Daardoor komen sommige mensen met hoge verwachtingen binnen.

Ze maakt altijd duidelijk dat geen twee personen hetzelfde zijn en dat ze vooraf geen resultaat kan beloven.

Juist cliënten die aanvankelijk wat sceptisch zijn, vindt ze soms het leukst om te behandelen.

“Dan komen ze binnen met het idee: voetreflex, wat moet ik me daarbij voorstellen? Kan dat echt iets doen? Als ze vervolgens zelf iets ervaren, zijn ze vaak heel verrast.”

Voor Margot hoeft iemand niet vooraf volledig overtuigd te zijn. Nieuwsgierigheid en bereidheid om te ervaren wat een behandeling met iemand doet, zijn belangrijker.

Weten waar jouw werk stopt

Kwaliteit betekent voor Margot in de eerste plaats professioneel werken. Ze vindt het belangrijk om aangesloten te zijn bij een beroepsvereniging, bijscholingen te volgen en haar kennis regelmatig op te frissen.

De gezondheidswereld verandert voortdurend. Nieuwe hypes en adviezen volgen elkaar snel op. Margot volgde daarom ook een aanvullende opleiding over supplementen, zodat ze beter begrijpt waar cliënten over vertellen wanneer ze allerlei middelen gebruiken.

Toch blijft voetreflextherapie haar belangrijkste vakgebied.

“Ik hoef niet op ieder gebied de behandelaar te zijn. Kwaliteit betekent voor mij ook dat je weet wanneer iets niet jouw terrein is en dat je iemand naar de juiste professional doorverwijst.”

In haar praktijkruimte werkt ze naast een fysiotherapeut. Over en weer kunnen zij cliënten naar elkaar verwijzen wanneer een andere aanpak beter aansluit.

Dat is voor Margot precies waar complementaire zorg over gaat: niet alles zelf willen doen, maar elkaar aanvullen.

Samenwerken rond de cliënt

De kracht van complementaire zorg zit volgens Margot in samenwerking. Niet alleen tussen complementaire therapeuten onderling, maar juist ook met reguliere behandelaren.

“Iedereen wil uiteindelijk dat het beter gaat met de cliënt. Wanneer je vanuit verschillende vakgebieden samen kunt werken en elkaar kunt aanvullen, vind ik dat alleen maar mooi.”

Ze merkt dat er in de afgelopen jaren meer belangstelling en erkenning is ontstaan voor complementaire behandelvormen. Dat geeft haar vertrouwen in de toekomst.

Niet omdat complementaire zorg de reguliere zorg moet vervangen, maar omdat verschillende vormen van begeleiding naast elkaar kunnen bestaan en elkaar kunnen versterken.

Ergens aan bijdragen

Na een werkdag gaat Margot met een goed gevoel naar huis wanneer ze merkt dat iemand ontspannen of opgelucht uit de behandelstoel stapt.

Soms zegt een cliënt direct na de behandeling al dat er iets in beweging is gekomen. Andere veranderingen worden pas in de dagen daarna merkbaar.

“Wanneer mensen aangeven dat ze verschil ervaren, voel je dat je ergens aan hebt kunnen bijdragen. Dat blijft het mooiste van dit werk.”

Ze ziet zichzelf daarbij niet als degene die iemand ‘beter maakt’. Haar rol is om iets aan te reiken en een proces te ondersteunen.

“Ik druk als het ware op een knopje, maar mensen helen uiteindelijk zichzelf.”